Zapraszam Wszystkich, którzy pragną rozważać podczas parafialnej nocnej drogi krzyżowej mękę i śmierć naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Już w piątek 20 marca po Mszy Świętej o godz. 21:00 wyruszymy, jako pątnicy, aby zanurzyć naszą codzienność, Parafię, Ojczyznę i świat cały w najświętszych ranach Boskiego Mistrza. Pragniemy modlitwą oraz wysiłkiem oddać Bogu cześć i wynagrodzić za nasze i innych grzechy popełnione.
Zachęcam do sformułowania bardzo konkretnych intencji, które podejmiemy i poniesiemy idąc po śladach Chrystusa w Jego męce. Zabierzmy również intencje innych ludzi, którzy proszą nas o modlitwę i tych, którzy nas modlitwą wspierają. Zachęcam, aby każdy z nas wziął ze sobą domowy krzyż.
Naszą parafialną nocną drogę krzyżową chcemy przejść w skupieniu i ciszy idąc indywidualnie bądź w małych grupkach. Słowo Boże podpowiada nam: „Dlatego wyprowadzam Cię na pustynię i chcę mówić do twego serca” (por. Oz 2, 16). Ważną, zatem kwestią jest fakt, abyśmy mieli świadomość obecności pozostałych uczestników, którzy będą szli obok nas oraz tych, którzy w tym czasie jednocząc się z nami będą modlić się w kościele przed Najświętszym Sakramentem.
Podczas drogi każdy z nas idzie w swoim tempie, tak jak mu na to siły pozwolą. Warto, zatem również zaplanować przerwy na odpoczynki dla wzmocnienia i pokrzepienia się. Podczas drogi sprawdza się termos z czymś ciepłym do picia. Należy także zatroszczyć się o właściwe ubranie i sprawdzone wygodne, czyli już rozchodzone buty. Noc może być chłodna, a nawet przenikliwie zimna, może również padać deszcz.
Dobre przygotowanie pozwoli nam skupić się na tym, co podczas tego przejścia będzie najistotniejsze. Warto zaopatrzyć się w elementy odblaskowe naszego stroju. Z innych rzecz, przyda się latarka. Sprawdzają się w takich okolicznościach czołówki. Dobrze mieć ze sobą telefon i powerbank do niego. W miarę możliwości bądźmy w kontakcie z kimś z bliskich, kto w każdej chwili w razie potrzeby będzie mógł nam pomóc. Parafialna nocna droga krzyżowa to czas duchowego i fizycznego zmagania. Nie lękajmy się tego trudu!
Na zakończenie pątniczego wysiłku, w sobotę 21 marca o godzinie 6:00 spotkamy się na Mszy Świętej w naszym kościele.
Z modlitwą ks. Ronald Kasowski
Plan
20 marca (piątek) godz. 21:00 – Msza Święta, po której ruszamy na Nocną Drogę Krzyżową Czas na pokonanie ok. 33 km i dotarcie do 14 stacji (ok. 7 godz.) 21 marca (sobota) godz. 6:00 – Msza Święta na zakończenie pątniczej drogi
Adoracja Najświętszego Sakramentu od zakończenia Mszy Świętej o godz. 21:00 do Mszy Świętej o godz. 6:00
Trasa i rozważania
Poniżej w poszczególnych zakładkach znajdują się kolejno nasze stacje. W części TRASA mamy opis, jak dojść do danej stacji. Można jednak kliknąć w link – w miejsce z adresem (np. w Cmentarz parafialny w Pyrach ul. Farbiarska), aby prowadziła nas do wyznaczonego miejsca aplikacja GoogleMaps. W części ROZWAŻANIE możemy skorzystać z odtwarzacza i wysłuchać nagrania rozważania lub je samodzielnie przeczytać.
Stacja I
TRASA Cmentarz parafialny w Pyrach ul. Farbiarska (kliknij, aby poprowadziło Cię GoogleMaps) Z naszego kościoła do cmentarza w Pyrach (trasa ok. 900 m, czas ok. 11 min). Od kościoła w kierunku Warszawy, następnie w lewo w ul. Łagiewnicką do ul. Farbiarskiej. Przez główną bramę cmentarza prosto do kwatery wojennej – Groby Ofiar II Wojny Światowej.
ROZWAŻANIE
Stacja I Jezus na śmierć skazany
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Mężczyzna XXI wieku zna ten moment. Niby jeszcze nic się nie stało, ale już zapadł wyrok. Jedna decyzja, jedno kliknięcie, jeden powrót do starego nawyku. Jedno: „A co mi tam” i serce wie. To nie prowadzi do życia. Jezus stoi spokojnie, nie negocjuje prawdy, nie udaje, nie ucieka w wymówki, przyjmuje rzeczywistość, ale nie poddaje się złu. To ogromna różnica. Współczesny mężczyzna często walczy o wizerunek, a zaniedbuje sumienie; broni ego, a nie charakteru. Chrystus pokazuje odwrotną drogę. Najpierw prawda, potem siła. Nie jesteś skazany na swoje słabości. Nie jesteś wyrokiem z przeszłości. Nie jesteś nałogiem, porażką ani opinią ludzi. Wyrok świata to nie jest ostatnie słowo Boga. Prawdziwy mężczyzna zaczyna od odwagi uznania prawdy i od decyzji, by iść dalej z krzyżem, a nie z wymówkami.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja II
TRASA Kościół św. Zofii Barat ul. Taneczna 65 Z cmentarza w Pyrach do kościoła św. Zofii Barat (trasa ok. 3,5 km, czas ok. 40 min). Z cmentarza prosto w kierunku ul. Jeziorki. Następnie w prawo i w lewo w ul. Kujawiaka (droga polna między polami) do ul. Krasnowolskiej. Dalej ul. Krasnowolską do końca i skręt w lewo w ul. Taneczną do kościoła.
ROZWAŻANIE
Stacja II Jezus bierze krzyż na swoje ramiona
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Krzyż nie jest teorią. Ma wagę jak rata kredytu, której nie cofniesz; jak odpowiedzialność za dziecko, które patrzy, czy jesteś obecny; jak telefon, którego boisz się odebrać, bo trzeba powiedzieć prawdę. Jezus nie bierze krzyża dlatego, że lubi cierpienie. Bierze go, bo kocha. Miłość zawsze dźwiga, nie zrzuca na innych. Współczesny mężczyzna bywa zmęczony, przeciążony, rozproszony. Łatwo wtedy szukać znieczulenia zamiast sensu. Ekran, używka, ucieczka, cisza bez modlitwy, a krzyż dalej leży, tylko cięższy. Świętość zaczyna się nie od wielkich deklaracji, ale od prostego biorę to, co jest moje i niosę uczciwie. Nie wszystko wybierasz. Ale zawsze wybierasz czy niesiesz odpowiedzialnie. Krzyż przyjęty z miłości nie łamie mężczyzny. On go buduje.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja III
TRASA Kościół Wniebowzięcia Pańskiego al. KEN 101 Od kościoła św. Zofii Barat do kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego (trasa ok. 2 km, czas ok. 30 min). Od kościoła do ul. Poleczki w prawo w ul. Samsonowską. Następnie w lewo ul. Puławska do rozjazdu za stają paliw „Circle K” i na drugą stronę Puławskiej. Następnie w lewo ul. Puławską i w prawo do ul. Jar. Dalej w prawo do ul. Romera. Następnie w lewo do Parku im. Jana Pawła II. Przez Park do Pasażu Ursynowskiego i do kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego.
ROZWAŻANIE
Stacja III Jezus upada po raz pierwszy
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Pierwszy upadek, nie ostatni. I właśnie to boli najbardziej, bo miało być już dobrze, bo obiecałeś sobie: „Od dzisiaj inaczej”, bo po rekolekcjach, po spowiedzi, po mocnej rozmowie, a tu znowu twarz w piachu. Pycha mówi: „Albo idealnie, albo wcale”. Prawda mówi: „Wstawaj”. Współczesny facet często bardziej boi się utraty wizerunku niż utraty duszy. Woli wyglądać na mocnego, niż być prawdziwy. A Jezus? Święty bez winy, lecz w kurzu drogi, bez pijaru, bez narracji, bez tłumaczeń. Upadek to nie dramat. Leżenie to dramat. Diabeł nie musi cię zniszczyć spektakularnie. Wystarczy, że cię zniechęci, że powie: „I tak jesteś hipokrytą”. To jego ulubiona teologia. Nie jesteś powołany do perfekcji. Jesteś powołany do powstawania. Święci to nie ci, co nie upadli, tylko ci, którzy nie podpisali kapitulacji.
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja IV
TRASA Kościół św. Tomasza Apostoła ul. Dereniowa 12 Od kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego do kościoła św. Tomasza Apostoła (trasa ok. 2 km, czas ok. 30 min). Od kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego w prawo al. KEN do ul. Indiry Gandhi w lewo do ul. Dereniowej 12.
ROZWAŻANIE
Stacja IV Jezus spotyka swoją Matkę
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
To nie jest miękka, delikatna scena z obrazka kolorowanego na różowo. To jest zderzenie prawdy z miłością. Matka patrzy na syna poranionego, oplutego, wyśmianego, i nie odwraca wzroku. Nie mówi: „Udawaj, że nic się nie stało, synku”. Jest. Cała. Mężczyzna w uzależnieniu najbardziej boi się właśnie tego spojrzenia. Czystego, kochającego, przenikliwego, bo ono rozbraja wszystkie wymówki. Przy nim nie działa gadka: „Mam wszystko pod kontrolą”. Kiedy tonąłem w nałogu hazardowym, nie bolały mnie długi czy lęk przed wierzycielami, ale zapłakane oczy matki wołające: „Synu, wróć!”. Bolały bardzo. Nie umiałem wrócić. Uzależnienie żyje w ukryciu. Zdrowienie zaczyna się w świetle. Kiedy ktoś może na ciebie spojrzeć i ty nie uciekasz. Maryja nie zdejmuje Jezusowi krzyża, ale daje mu coś mocniejszego – przypomnienie kim jest. Synem. Nie porażką, nie upadkiem, synem. Ty też jesteś kimś więcej niż swoim nałogiem, więcej niż swoją historią przegięć, więcej niż wczoraj. Nie zdrowiejesz wtedy, gdy dobrze się maskujesz, tylko wtedy, gdy pozwalasz się naprawdę zobaczyć.
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami. I Ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami.
Stacja V
TRASA Kościół Ofiarowania Pańskiego ul. Braci Stryjeńskich 21 Od kościoła św. Tomasza do kościoła Ofiarowania Pańskiego (trasa ok. 1,3 km, czas ok. 17 min). Od kościoła ul. Dereniową do ronda skrzyżowania z ul. Filipiny Płaskowickiej. Prosto w ul. Braci Stryjeńskich do kościoła.
ROZWAŻANIE
Stacja V Szymon z Cyreny pomaga nieść krzyż Jezusowi
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Prawdziwy mężczyzna nie chce pomocy. Woli paść niż poprosić. Ego potrafi być cięższe niż krzyż. „Sam dam radę” – to hasło wielu pogrzebów relacji, małżeństw i sumień. Szymon nie zgłasza się na ochotnika, zostaje przymuszony. I właśnie tak często zaczyna się ratunek od momentu, którego nie planowałeś. Telefon od żony, interwencja przyjaciela, terapia, na którą idziesz wkurzony, wspólnota, do której wchodzisz z zaciśniętymi zębami. Uzależnienie mówi: „Nie potrzebujesz ludzi”. Prawda mówi: „Sam nie wyjdziesz”. Bóg ma czelność przysyłać ci pomoc w ludzkiej postaci, niedoskonałej, czasem niewygodnej, czasami wścibskiej, ale ratującej życie. Nie kozacz, nie zbawisz się sam. Pycha izoluje, pokora łączy. Moment, w którym przyjmujesz pomoc, nie jest twoją porażką. Jest początkiem twojej wolności.
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja VI
TRASA Kościół św. Ojca Pio ul. Rybałtów 25 Od kościoła Ofiarowania Pańskiego do kościoła św. Ojca Pio (trasa ok. 1,1 km, czas ok. 15 min). Od kościoła w prawo ul. Braci Stryjeńskich, prosto do ul. Rybałtów 25.
ROZWAŻANIE
Stacja VI Weronika ociera twarz Jezusowi
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Tłum patrzy, komentuje, nagrywa, ocenia. Weronika wychodzi z szeregu. Ryzykuje. Wiara nie jest do przeżywania w głowie, tylko w czynie: odważnym, konkretnym, widzialnym; nie w komentarzu, tylko w ruchu. Wiara bez uczynku jest martwa. Współczesny mężczyzna często jest bohaterem deklaracji i tchórzem decyzji. Wie, co dobre, ale odkłada. Rozumie, ale nie robi. A dobro, którego nie wykonasz dziś, jutro zwykle już nie będzie twoje. Weronika nie rozwiązuje całej sytuacji. Robi mało, ale robi naprawdę. Chrześcijaństwo nie polega na tym, żeby zrobić wszystko, tylko żeby zrobić to, na co teraz masz siły, żeby zrobić to, co jest twoje. W walce z grzechem, z uzależnieniem, z chaosem życia nie czekaj na wielki plan, najlepszy plan. Zrób jeden czysty ruch. Odetnij dostęp, zadzwoń po pomoc, usuń numer, powiedz prawdę. Uklęknij. Nie udawaj, że masz zapas życia. Nie bądź widzem dobra. Bądź człowiekiem czynu, choćby kosztowało to twoją twarz.
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja VII
TRASA Kościół bł. Władysława z Gielniowa, Patrona Warszawy, ul. Przy Bażantarni 3 Od kościoła św. Ojca Pio do kościoła bł. Władysława z Gielniowa (trasa ok. 2 km, czas 25 min). Od kościoła św. Ojca Pio w prawo w ul. Wąwozową do al. KEN w lewo do ul. Przy Bażantarni w prawo do kościoła bł. Władysława z Gielniowa.
ROZWAŻANIE
Stacja VII Jezus upada po raz drugi
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Drugi raz. I to już nie jest przypadek, to jest prawda o kondycji. Tu kończą się złudzenia o własnej sile. Tu zaczyna się uczciwość, czyli fundament 12 kroków. Nie radzę sobie sam. Wiara bez czynów jest martwa, a postanowienia bez zmiany nawyków są pobożnym kabaretem. Nie wystarczy wiedzieć. Trzeba zrobić porządek w praktyce dnia. Facet po drugim upadku ma pokusę dwóch kłamstw: albo nic się nie stało, albo ze mną już nic się nie da zrobić. Oba są z tej samej fabryki ciemności. Wróć do podstaw, nazwij prawdę. Zrób następny właściwy krok. Nie dramatyzuj. Działaj! Pokornie, konkretnie, dzisiaj. Jezus nie negocjuje z ziemią, tylko z niej wstaje bez teatru, bez mowy motywacyjnej. Ruch i dalej. Nie twoje deklaracje cię podniosą, tylko twoje następne uczciwe działania.
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja VIII
TRASA Kościół bł. Edmunda Bojanowskiego ul. Kokosowa 12 Od kościoła bł. Władysława z Gielniowa do kościoła bł. Edmunda Bojanowskiego (trasa ok. 2,1 km, czas ok. 25 min). Od kościoła bł. Władysława z Gielniowa w prawo w ul. Przy Bażantarni do ul. Jana Rosoła w lewo. Do skrzyżowania ul. Rosoła z ul. Adama Branieckiego w prawo. Następnie w lewo w ul. Nowoursynowską i po około 100 metrach w prawo w ul. Kokosową.
ROZWAŻANIE
Stacja VIII Jezus spotyka płaczące niewiasty
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Jezus mówi coś szokującego: „Nie płaczcie nade mną, płaczcie nad sobą”. To brzmi jak duchowy paradoks. Współczucie może być wygodne, a nawrócenie niewygodne. Łzy są tańsze niż zmiana życia. Łatwo wzruszyć się cudzym krzyżem. Dużo trudniej rozliczyć własne. Łatwo powiedzieć: „Świat zwariował”. Trudniej zapytać: „Gdzie ja żyję nieuczciwie?”. Współczesny Mężczyzna potrafi komentować kościół, politykę, kulturę, moralność, wszystkich wokół, a omija szerokim łukiem własne sumienie. To jak religia kibica. Dużo emocji, zero treningu. Jezus nie gardzi wrażliwością. On ją oczyszcza, mówi: „Nie zatrzymuj się na sentymencie. Idź do prawdy, bo prawda ratuje, bo prawda wyzwala, nie nastrój, nie emocja”. Możesz płakać nad losem świata i dalej niszczyć własny dom. Możesz mieć rację i nie mieć życia. Nie bądź tylko poruszony. Bądź przemieniony.
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja IX
TRASA Świątynia Opatrzności Bożej ul. Prymasa Augusta Hlonda 1 Od kościoła bł. Edmunda Bojanowskiego do Świątyni Opatrzności Bożej (trasa ok. 1,4 km, czas ok. 17 min). Wychodząc od kościoła skręcamy w prawo w ul. Orszady, następnie prosto i skręcamy w prawo do ul. Kardynała Augusta Hlonda Prymasa. Wchodzimy przed Świątynię Opatrzności Bożej.
ROZWAŻANIE
Stacja IX Jezus upada po raz trzeci
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Trzeci raz. Tu już nie ma dumy, nie ma pozorów, nie ma ogarnę się, jakoś to będzie. Jest ziemia, kurz i prawda. Sam z siebie nie wstaniesz. I to jest moment łaski, choć brzmi jak katastrofa, bo dopóki wierzysz w swoją omnipotencję, moc, nie sięgasz po ratunek. Trzeci upadek rozwala największy ołtarz współczesnego mężczyzny – iluzje kontroli. Ilu mężczyzn mówi: „Mam to pod kontrolą, ogarniam” stojąc po kolana w kłamstwie, pornografii, alkoholu, podwójnym życiu, duchowej byle jakości. Kontrola? Nie! Dobrze ubrany chaos. Tu zaczyna się nawrócenie. Tu nie działa motywacja. Tu działa pokora. Program zdrowienia mówi brutalnie i uczciwie: „Uznaj bezsilność, a odzyskasz moc”. Ewangelia mówi to samo od 2000 lat. Nie rozwali cię upadek. Rozwali cię udawanie, że nie upadłeś. Bóg podnosi nie twardzieli, tylko prawdziwych, skruszonych, świadomych.
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja X
TRASA Kościół św. Anny w Wilanowie ul. Kolegiacka 1 Od Świątyni Opatrzności Bożej do kościoła św. Anny w Wilanowie (trasa ok. 1,9 km, czas ok. 23 min). Ruszamy od Świątyni Opatrzności Bożej w prawo około 100 m ul. Prymasa Augusta Hlonda do ul. Klimczaka. Następnie ul. Klimczaka do ul. Przyczółkowskiej w lewo. Dalej w lewo w ul. Cendrowskiego i za chwilę w ul. Stanisława Kostki Potockiego i za około 100 m jesteśmy na wprost kościoła św. Anny w Wilanowie.
ROZWAŻANIE
Stacja X Jezus z szat obnażony
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Tu nie ma już nic do zasłonięcia. Koniec scenografii, koniec roli, koniec JA publicznego. Zostaje prawda: naga, niewygodna, nie do retuszu. Sprawdzian wiary zaczyna się tam, gdzie kończy się wizerunek, bo można mieć religijny język i nie mieć serca. Można mówić o wartościach i traktować ludzi jak rzeczy, jak bankomaty. Współczesny mężczyzna inwestuje fortunę energii w opakowanie. Marka, forma, pozycja, sprawczość. A co pod spodem? Cierpliwość, wierność, czystość intencji, panowanie nad językiem? Jeśli nie umiesz zapanować nad językiem, twoja pobożność jest iluzją. Jezus stoi odarty, ale nie przestaje być Królem. Bo godność nie mieszka w ubraniu, tylko w prawdzie. Może trzeba dziś stracić trochę wizerunku, żeby odzyskać sumienie. Może trzeba przestać wyglądać, a zacząć być. Lepiej być nagim w prawdzie, niż ubranym w pozór.
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja XI
TRASA Kościół św. Elżbiety w Powsinie, Sanktuarium Matki Bożej Tęskniącej ul. Przyczółkowska 29 Od kościoła św. Anny w Wilanowie do kościoła św. Elżbiety w Powsinie (trasa ok. 5,1 km, czas ok. 70 min). Od kościoła św. Anny w kierunku Powsina w lewo w ul. Stanisława Kostki Potockiego do ul. Zygmunta Vogla. Następnie w ul. Koralową, aż do ul. Uprawnej. Następnie w prawo i wzdłuż ul. Przyczółkowej do skrzyżowania z ul. Europejską. Dalej należy przejść na drugą stronę ul. Przyczółkowej i idąc deptakiem pieszo-rowerowym, aż za stację paliw BP (krótki odcinek około 150 m ul. Łukasza Drewny). Następnie należy przejść na drugą stronę ul. Przyczółkowej wejść do Powsina i prosto do kościoła św. Elżbiety.
ROZWAŻANIE
Stacja XI Jezus przybity do krzyża Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Młot uderza, gwóźdź wchodzi i kończy się religia świętego spokoju. Krzyż nie jest dekoracją do życia. Jest wyrokiem dla wygodnego kłamstwa. Najgroźniejszy stan ducha mężczyzny to nie wielki grzech, tylko mała, ciepła, dobrze uzasadniona przeciętność. Wszystko w porządku. Nikt się nie czepia. Konto się zgadza. Na zewnątrz poprawnie, w środku kapitulacja. Dulszczyzna duchowa. Nie zdradzam, ale kochać mi się nie chce. Nie kradnę, ale uczciwość boli. Nie odchodzę, ale też nie walczę o relacje. Nie piję za dużo, tylko regularnie uciekam. Nie jestem zły, tylko martwy w środku. Krzyż wbija prawdę głębiej niż komfort. Tu nie da się już żyć jakoś. Tu trzeba zdecydować albo miłość kosztowna, albo wygoda jałowa. Święci nie byli poprawni, byli radykalni. Nie ukrzyżowano Jezusa za byle jakość, tylko za miłość bez kompromisu. A ty po co żyjesz? Za co umierasz?
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja XII
TRASA Miejsce katastrofy lotu 5055 samolotu Ił 62M Kościuszko Las Kabacki Od kościoła św. Elżbiety do miejsca katastrofy lotu 5055 samolotu Ił 62M (trasa ok. 4,7 km, czas ok. 60 min). Od kościoła w lewo w ul. Ptysiową. Następnie w lewo w ul. Przekorną przez ul. Przyczółkową do ronda z ul. Gąsek i po około 150 m w Las Kabacki ścieżką do miejsca Pomnik Ofiar Lotu 5055.
ROZWAŻANIE
Stacja XII Jezus na umiera krzyżu Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Wykonało się. To nie jest zdanie przegranego. To jest okrzyk wojownika, który dowiózł misję do końca, do ostatniego oddechu. Wierny do końca, kochający, bez odwrotu. Niech umrze we mnie stary człowiek – to nie jest religijna metafora. To jest bardzo konkretna operacja duchowa. Stary człowiek to ja wygodny, odwlekający, podwójny. Ja, który mówi jedno, a robi drugie. Ja, który rządzi się nastrojem, nie prawdą. Ja, który chcę autorytetu bez ofiary. Stary człowiek w ojcu to obecność na pół etatu. W mężu miłość bez decyzji. W wierzącym modlitwa bez posłuszeństwa. W walczącym z nałogiem szczerość tylko do połowy. Jezus przed śmiercią mówi jeszcze: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego”. To jest definicja nowego człowieka. Oddać ster. Nie emocjom, nie ego. Ojcu. Domy nie odnowią się od nowych planów. Domy odnowią się od nowych mężczyzn. Niech dziś umiera w tobie wymówka, zwlekanie, podwójne życie, duchowa miękkość. Nie symbolicznie. Liczy się decyzja. Nowy człowiek zaczyna się tam, gdzie kończy się twoje alibi. Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja XIII
TRASA Miejsce upamiętnienia Ofiar II Wojny Światowej Las Kabacki Od Pomnika Ofiar Lotu 5055 do miejsca upamiętnienia Ofiar II Wojny Światowej (trasa ok. 1 km, czas ok. 17 min). Miejsca uświęconego krwią Polaków poległych za wolność ojczyzny.
ROZWAŻANIE
Stacja XIII Jezus zdjęty z krzyża
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Cisza po wszystkim jest najtrudniejsza. Już nie ma działania, walki, hałasu. Jest ciało poranione, ciężkie, prawdziwe. Miłość, która nie jest ideą, tylko raną. Styl świata mówi: „Liczy się skuteczność”, styl Boga: „Liczy się wierność”. Tu leży ten, który przegrał według statystyk, a zbawił według prawdy. Bóg działa najgłębiej wtedy, gdy wszystko wygląda na skończone. Kiedy spadają maski mocy, a zostaje bezbronność zawierzona Ojcu. Mężczyzna boi się momentów bezsilności. Bo nie można już naprawić, zarządzić, ogarnąć. Ale właśnie tu rodzi się dojrzałość. Nie w kontroli, lecz w oddaniu. Nie w napięciu, ale w zawierzeniu. Maryja bierze na ręce martwe ciało i nie rozpacza chaosem. Ona wierzy w obietnice głębiej niż w to, co widzi. Pamięta, że po trzech dniach odnajdzie syna, to w jej sercu przetrwała cała wiara Kościoła. Dojrzały mężczyzna nie tylko walczy, umie też wierzyć, gdy nic już nie wygląda zwycięsko.
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
Stacja XIV
TRASA Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Pyrach ul. Puławska 434 Od Pomnika Ofiar II Wojny Światowej do kościoła św. Apostołów Piotra i Pawła w Pyrach (trasa ok. 2,5 km, czas ok. 40 min). Od Pomnika ścieżką w kierunku północnym następnie w lewo w kierunku zachodnim do ul. 6 Sierpnia. Dalej prosto do ul. Puławskiej i do kościoła św. Apostołów Piotra i Pawła.
ROZWAŻANIE
Stacja XIV Jezus złożony do grobu
Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie. Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.
Kamień, cisza, pieczęć. Koniec widzialnej historii. Uczniowie myślą: „Wszystko stracone”, a Bóg myśli: „Zaczynamy od nowa”. To jest miejsce największej próby wiary mężczyzny, gdy nic się nie dzieje, gdy modlitwa nie daje pocieszenia, gdy zmiana nie jest szybka, gdy dom jeszcze nieuzdrowiony, charakter jeszcze nieoczyszczony, relacje jeszcze nie posklejane. Nie lękajcie się, bo chrześcijaństwo nie jest religią grobu, tylko zmartwychwstania. Grób to nie jest adres docelowy, to przystanek Boga. Ziarno musi być przykryte ziemią, żeby wydało plon. Program przemiany też ma swoją ciemną noc, detoks serca, cisze sumienia, odstawienie starego życia. To nie śmierć sprawy, to jej ukorzenienie. Mężczyzno, jeśli dziś czujesz tylko kamień i chłód, nie uciekaj, wytrwaj. Strażnicy historii zawsze pilnują grobów, a Bóg i tak odwala kamień. Domy, małżeństwa, sumienia mogą powstać. Ty możesz powstać. Chrystus nie leży. Chrystus żyje. Nadzieja chrześcijanina nie jest optymizmem, jest realizmem, pewnością zwycięstwa Boga
Któryś za nas cierpiał rany Jezu Chryste zmiłuj się nad nami.
